Tilvísananúmer

Tilvísanir sem eru skráðar í neðanmálsgreinum eru merktar með númerum í texta þar sem vitnað er í heimildina. Neðanmálsgreinar eru merktar með sambærilegum númerum.

Hanstedt segir ritun vera flókna,1 Lillis telur áherslu í ritun ekki eiga að vera á málfar og greinamerkjasetningu.2


1. Paul Hanstedt. „Reforming General Education: Three Reasons to Make Writing across the Curriculum Part of the Conversation.“ Liberal Education 98, nr. 4 (2012): 48, sótt, 24. janúar 2014, http://nau.edu/uploadedFiles/Administrative/University_College/Liberal_Studies/_Forms/WritingArticle.pdf.

2. Theresa M. Lillis, Student Writing: Access, Regulation, Desire (London: Routledge, 2001), 27-28.

Tilvitnanir eru númeraðar í textanum í þeirri röð sem þær koma fyrir. Númer í texta eru brjóstletruð (e. superscript) en númer við neðanmálsgreinar eru í sömu stærð og tilvísunin. Þetta er þó ekki algilt og fyrirfram skilgreindar útlitsstillingar í ritvinnsuforritum eru alla jafna samþykktar.

Í tilvísananúmerum rafrænna heimilda og slóðum í tilvísunum er stundum tengill beint í efnið.


Staðsetning tilvísananúmera í texta

Tilvísananúmer í texta eru staðsett við enda málsgreinar, oftast í lok tilvitnunar. Númerin eru staðsett á eftir greinarmerkjum með þeirri undantekningu að vera skráð á undan bandstrikum. Oftast eru númer staðsett eftir að sviga er lokað en fyrir kemur að það á betur við að hafa númerið innan sviga. Þetta á til dæmis við ef tilvitnun á við um ákveðið hugtak innan svigans.

Niðurstaðan var sú að einkunnir nemenda hækkuðu.3 Þetta getur bent til þess að…

Niðurstaðan var sú að einkunnir nemenda hækkuðu4 — þetta getur bent til…

(Þetta samræmist ekki því sem hann sagði í fyrri bók sinni.)5

 Það er alvarlegt þegar nemendur eru sakaðir um ritstuld (ritstuldur er þegar höfundur leggur fram verk annarra sem sitt eigið6).


 

Top